Τίτλοι νέων:
Αρχική H Μαλάθυρος Η Θυσία του 44 Στην αυλή του Αγίου Γεωργίου και στο Μνημείο

Στην αυλή του Αγίου Γεωργίου και στο Μνημείο

Share/Save/Bookmark

Από τότε που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τη ζωή παίζαμε στις αυλές το κρυφτό, τη μπάλα, το ξυλίκι και διάφορα άλλα παιγνίδια της εποχής εκείνης. Κέντρο συνάντησης όμως ήταν η αυλή του Αγίου Γεωργίου και η πλατεία του λοχαγού Μάρκου Σπανουδάκη. Με απορία αντικρίζαμε της χαροκαμένες γυναίκες του χωριού μας. Μαυροντυμένες και μαντήλοφορούσες να καταγίνονται με τις δουλειές τους. Με πολύ περιέργεια και περηφάνια βλέπαμε την Λευτεριά στο κοινοτάφιο μας να αγναντεύει με το μεγάλο σπαθί και το δάφνινο στεφάνι και τις δύο μαρμάρινες πλάκες που σκέπαζαν τα ιερά λείψανα των παππούδων μας, που και αυτά είχαμε την περιέργεια να δούμε. Το όμορφο Μνημείο του χωριού μας.

Δίπλα του μεγαλώσαμε. Και σ’ αυτές τις παιδικές αφελείς ερωτήσεις μας ποιοι είναι αυτοί που τους σκότωσαν, οι πονεμένες και δακρυσμένες γυναίκες, ηρωίδες μας απαντούσαν "οι σκύλοι οι Γερμανοί". Κι έτσι μέσα στα παιδικά μυαλουδάκια μας σχηματίσαμε στην φαντασία μας φιγούρες ανθρώπινες ψιλές και άγριες με σκυλίσια κεφάλια. Έτσι τότε φαντάζανε για μας οι "Ναζί".

Με πολύ περηφάνια αγάπη και συγκίνηση τα παιδικά μας χέρια άφηναν συχνά λουλούδια άγρια από τα χωράφια στην ταφόπλακα του Μνημείου μας. Πολλά μας έλεγε η σιγή των ηρώων μας. Μας μιλούσε για την πατρίδα μας την Ελλάδα και την Κρήτη για το Μαρτυρικό και μικρό χωριό μας.

Είχαμε αυτό ο ιερό προνόμιο να γεννηθούμε Μαλαθυριανάκια, σε χρόνια σημαδιακά και δύσκολα. Πολλά αγόρια γεννήθηκαν τότε και στήριξαν, όσοι απομείνανε, σε μας τις ελπίδες του ζωντανέματος του πονεμένου χωριού μας.

Έτσι μεγαλώσαμε με το καμάρι των δικών μας με πολλές ελπίδες και όνειρα.

Πηγή: βιβλίο "ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΝΕΜΕΝΟ" Ιερεως Αντωνίου Ελ. Κουμή


Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση